Cóż się okazało? Po pierwsze, przeciętny licealista z Mińska Mazowieckiego oraz jego rówieśnik z Mrozów bywają w teatrze dwa razy do roku – o połowę rzadziej, niż ich kolega z Warszawy, ale też znacznie częściej, niż statystyczny Jan Kowalski. Różnica w aktywności teatralnej między stolicą a mniejszymi miejscowościami bierze się stąd, że młodzi warszawiacy znacznie częściej wybierają się do teatru na własną rękę, niezależnie od instytucji szkoły.
Po wtóre, wygląda na to, że licealiści, myśląc o teatrze, generalnie spostrzegają tę instytucję na dwóch niezależnych wymiarach: snobizmu oraz humanizmu. Wymiar snobizmu sprowadza się do oceny, w jakiej mierze teatr jest miejscem nieprzystępnym, nieautentycznym i przestarzałym, dokąd publiczność przychodzi tylko dlatego, że tak wypada. Z kolei kategoria humanizmu ujmuje teatr jako miejsce niemal magiczne, w którym podczas święta, jakim jest każdy spektakl, autentyczne spotkanie człowieka z drugim człowiekiem staje się rzeczywistością.
Mińszczanie i mrozianie nie różnią się od siebie ferowanymi ocenami na obu wymiarach. Wyraźnie jednak odbiegają pod tym względem od swoich rówieśników z Warszawy. Dla stołecznych licealistów teatr jest miejscem zdecydowanie mniej snobistycznym, a bardziej nacechowanym wartościami humanistycznymi, niż jawi się on młodzieży z Mińska czy Mrozów.
Trzeci istotny wynik badania pokazuje, że samodzielne wizyty uczniów w teatrze są bardziej efektywnym narzędziem edukacji, niż szkolne wycieczki (!). Te pierwsze bowiem przybliżają licealistom instytucję teatru pod każdym względem, podczas gdy wycieczki szkolne wprawdzie zmniejszają dystans psychologiczny ucznia wobec teatru, ale nie potrafią przekonywać, że teatr jest nośnikiem wartości humanistycznych.
Jakie wnioski należy wyciągnąć z otrzymanych wyników? Przede wszystkim widać, że geograficzne oddalenie od centrum kulturalnego, jakim niewątpliwie jest stolica, nie sprzyja kontaktom młodzieży z instytucją teatru, a wręcz pogarsza jej sposób myślenia o teatrze. Ale tego chyba można było się spodziewać i trudno temu zaradzić.
Natomiast zaskakujące są wyniki tak zwanej analizy czynnikowej, które pokazały, że badana młodzież zupełnie spontanicznie dostrzega wymiar humanizujący teatru. Humanizm jest dla badanej młodzieży tym, co odróżnia teatr od dominującej kultury popularnej. I bez względu na to, czy młody człowiek sympatyzuje z teatrem, czy uważa go za okropne nudziarstwo – zawsze bez trudu dostrzega ów czysto ludzki aspekt tej dziedziny sztuki.
Ponadto wydaje się, że polscy nauczyciele powinni mocniej zdawać sobie sprawę z doniosłej roli, jaką pełnią w wychowaniu młodych uczestników kultury. Organizacja wycieczki i towarzyszenie licealistom w wyprawie do teatru są w procesie „wychowania do sztuki” działaniami ze wszech miar koniecznymi, gdyż oswajają wychowanka z teatrem, ale – jak wynika z badania – są działaniami niewystarczającymi. Aby młodzi, dojrzewający ludzie nauczyli się bez skrępowania korzystać z dóbr kultury, potrzeba im nade wszystko mądrego przewodnika.